Hellingvliegen 2012

Zaterdag 15 december: Hellingvliegen in Zoutelande

(door: Frank Stevens)
Vanaf de zomer hadden we er al weken naar uitgekeken. Het hellingvliegen aan de kust stond ook dit jaar weer op het programma. Een typische bezigheid om in het najaar te gaan doen. Immers, in het najaar waait het vaak lekker vanuit Zuid-West en dan zijn de condities aan de kust van Zoutelande het beste. Waarom Zoutelande? Zul je misschien denken. In Zoutelande is het duin het hoogst van Nederland. Dus dat geeft een extra dimensie. We moeten er tenslotte zo’n kleine 200km voor rijden, dus gingen we voor de hoofdprijs.

Maarja, zo’n tochtje plannen met de club valt niet mee. Je wilt tenslotte zo veel mogelijk clubgenoten mee, want gedeelde lol is dubbele lol.

Eerst moesten we de parkeerplaatsperikelen op onze club nog afhandelen. Dat had natuurlijk voorrang. En na die zware klus konden we eindelijk gaan plannen. We kozen voor een zaterdag in november. Niks mis mee, zou je zeggen. Maar die eerste zaterdag waaide het niet best. En bovendien uit de verkeerde hoek. Dan kun je beter niet afreizen. Tja, alles moet meezitten en je kunt nooit ver van tevoren de trip vastzetten.

Enfin, op de vrijdag voor die eerste zaterdag bliezen we het reisje af en verschoven deze naar de zaterdag erna. En om een lang verhaal kort te maken, dit gebeurde wel vier keer. Het leek er zelfs op dat er helemaal geen zuidwesten wind meer gemaakt werd daarboven.

Maar op zaterdag 15 december was het raak. Vijfmaal is scheepsrecht. Alles was zoals het zijn moest. De temperatuur lag rond de 10 graden en windrichting was bijna helemaal goed. Bijna. Want de wind stond zo’n 15-20 graden uit het lood, teveel zuidelijk, maar we besloten om te gaan.

Helaas moesten enkele clubleden die altijd als vaste kern meegingen, afhaken wegens verplichtingen elders. Dat was een tegenvaller. Je wil namelijk iedereen besmetten met het virus. Daarentegen gingen er een aantal leden mee die deze pure vorm van vliegen nog nooit hadden meegemaakt. En dat maakt het toch wel weer mooi.

Met Pieter Wassenaar, Johan Compen en Daniël reisden we met twee auto’s ’s morgen om 10 uur richting Zeeland. Joren woont in Goes, dus hij kwam op eigen gelegenheid. Zo rond de klok van 12 uur bereikten we de vliegstek. Pieter was er vroeger vaak op vakantie geweest, maar kon zich de hoogte van het duin niet meer herinneren. En dan is het toch wel genieten als je boven op die bult staat. Wat kijk je een eind weg over Walcheren en zelfs naar Zeeuws Vlaanderen. Het weer was een beetje heiig, anders hadden we de haven van Knokke ook nog kunnen zien.

Het waaide wel hard, dat wel Er waren een paar gasten die voor het paragliden waren gekomen. Maar zij gooiden de handdoek in de ring: te straffe wind. Daarbij wreef ik me in de handen, want dan begint de modelvlieglol pas echt.

Enfin, na een korte uitleg over het hellingvliegen , de do’s en de don’ts, werd me gevraagd om eerst een demo te geven. Tja, dat was dus geen probleem. Ik had twee Zagi’s bij die daar al redelijk wat ervaring hadden, dus dat was geen probleem. Enig probleempje was het weggooien van het toestelletje. Je moet ‘m iets met de neus naar beneden gooien zodat ie niet meteen over de bult wordt weggeblazen. En teveel met de neus naar beneden betekent meteen een confrontatie met moeder aarde. Na twee pogingen lukte het de derde keer wel en daar ging ie. De truuk is natuurlijk om niet achter het duin te geraken, want dan ben je ‘m hopeloos kwijt. En om je geliefde vliegtuig tussen die pikkers te gaan zoeken is geen pretje. Dat kan ik je verzekeren. Daarom verdient het aanbeveling om telkens van het duin af te vliegen. Dat kun je doen door vlakke acht-jes te vliegen. Dat kunnen we allemaal, want het staat in het vliegbrevet programma. Bevindt je vliegtuig zich aan je rechterkant, dan draai je een linkerbocht. En bevindt je toestel zich aan je linkerkant, dan draai je een rechterbocht. Van het duin af vliegen dus. Mijn clubgenoten hadden het snel door en binnen de kortste keren ging het tuig de lucht in. Johan deed eerst nog een poging met een van m’n zagi’s en dat ging meteen prima. Daarna maakte hij zijn eerste start net zijn hotliner zwever WOW. Daniel en Joren vlogen met de Dogfighters en deze gingen prima. Ware het niet dat Joren een break out kreeg waardoor ie ‘m heel ver naar beneden kon gaan halen. In Duitsland praten ze dan over een ‘Absaufer’. De trap naar beneden telde 150 treden…

Zo rond de klok van een uur kregen we nog gezelschap van Jan-Willem en zoon Andries uit Westkapelle. Tja.. echte locals. En zij hebben dan de luxe dat ze heel dicht bij de bult wonen en vaker met het bijltje hebbengehakt. Met de Destiny van Valenta en een Hunter jet maakte Jan Willem diepe indruk. Wat gingen die scheurijzertjes hard! En Jan Willem trakteerde ons ook nog op echte Zeeuwse Bolussen. Wat een verrassing.

Ikzelf had het idee opgepakt om mijn Serval eens van de bult te smijten. De motor had ik er afgehaald en er een verlengde neus op gezet. En zo kon ik het zwaartepunt weer goed krijgen door de accu helemaal naar voor te schuiven. En hij ging als een speer!

Gedurende drie en een half uur hebben we ons zo vermaakt. Het was wel fris daar bovenop, maar we zijn ook geen watjes. We kregen het hellingzweven steeds beter in de vingers. Maar rond de klok van half vier vonden we het tijd worden om weer te vertrekken. Maar niet voordat we in de plaatselijke strandtent nog een warme choco met slagroom als opwarmertje hadden gedronken. En zo rond de klok van zes uur waren we weer thuis. Met een hele leuke ervaring erbij!

Hopelijk zijn er weer een paar clubgenoten aangestoken door het welbekende virus. Want het is zeker niet de laatste keer dat we zo’n tripje hebben gemaakt.

>> Zie ook de informatie op het Forum

Foto’s Hellingvliegen 15 december 2012:
[scrollGallery id=27]

Filmpje uit het archief: